[3voor12 - What have we been upto party, 15-05-2010]
De intense beleving van Signe Tollefsen en Mindpark
Tekst: Nico Kolen

Artistiek gezien staan de gedragen luisterpop van Signe Tollefsen en de avontuurlijke progrock van Mindpark haaks op elkaar. Toch worden de muzikale tegenpolen vanavond met elkaar verbonden door één gemeenschappelijke factor. Ze stralen beide namelijk een intense beleving uit tijdens hun optredens in Plein 79.

Signe Tollefsen
Voordat Mindpark haar kunsten vertoont in Plein 79, wordt er eerst ruim baan gemaakt voor de akoestische folk van Signe Tollefsen. Deze singer/songwriter met half-Amerikaanse en half-Nederlandse roots sleepte enkele jaren geleden bij de Grote Prijs van Nederland zowel de prijs voor beste muzikant als de publieksprijs in de wacht. Op haar CV staat dat ze de bühne inmiddels gedeeld heeft met o.a. Ane Brun, Stephen Malkmus en David Sylvian. Enige podiumervaring kan haar dus niet ontzegd worden. Deze avond dient haar bedeesde opkomst dan ook vooral gezien te worden als een sluier waarachter ze zich terugtrekt om haar eigen belevingswereld te creëren.

Met haar slaapkamerblik en glasheldere stem wekt Tollefsen vervolgens niet de indruk dat ze alles en iedereen op veilige afstand wil houden. Ze wil het publiek juist direct bij haar dromerige en breekbare liedjes betrekken. In een enkel geval zelfs letterlijk. Zo weet ze drie dappere vrijwilligers aan het publiek te onttrekken om ze als backing vocals te laten fungeren op ‘Happy Camper’, een nummer waarin ze met spreekstem opsomt hoe mensen en de dingen des levens onvermijdelijk overgeleverd raken aan verandering. Tijdens de intrigerende versie van Michael Jackson’s ‘Dirty Diana’ kost het haar geen enkele moeite om ook in de hogere registers haar aanzwellende strot van een spatzuivere klank te voorzien.

Het korte optreden beëindigt Tollefsen met een originele uitvoering van PJ Harvey’s ‘Down By The Water’. De inkleuring hiervan bestaat enkel uit effectpedalen en een bezwerend stemgeluid. Daarmee staat deze geheel eigen interpretatie onwillekeurig model voor de eigenzinnige behandeling dat ze haar liedjesmateriaal wenst mee te geven. De daaraan gekoppelde betoverende voordracht en zuivere frasering toont aan dat Signe Tollefsen intussen veel meer is geworden dan een aanstormend talent.

Mindpark
Van de minimalistische songsmederij van Signe Tollefsen naar het overdonderende totaalgeluid van Mindpark is deze avond maar een kleine stap. De muzikale uitersten vinden allebei een gewillig oor bij het publiek. Het verschil tussen de twee zit ‘m in de herkenning. Plein 79 is voor de frêle folkpopzangeres immers nog redelijk onbekend terrein. Dat kan niet gezegd worden van het met bezielde experimenteerdrift begiftigde vierkoppige gezelschap uit Brabant en België. De wenkbrauwen worden dan ook niet gefronst bij de constatering dat het publiek voornamelijk voor Mindpark op de been is gekomen. Een kleine vijf maanden geleden stond de band op onderhavig poppodium al de pannen van het dak te spelen! Vanavond doen ze dat nog eens dunnetjes over.

De avontuurlijke expeditie van Mindpark kenmerkt zich vanaf de eerste tonen door een rijk palet aan invloeden waarop voornamelijk de muziek van Radiohead en dEUS een stempel drukt. Bij de eerste kan een lijn getrokken worden naar hun post-‘Ok Computer’ periode en bij de artrockers uit Antwerpen valt een direct verband met hun meest succesvolle albums uit de jaren negentig te leggen. Mindpark daagt zichzelf uit door haar gelaagde en rijk gearrangeerde werkjes zo spannend en intens mogelijk te katalyseren. De gebroken akkoorden, strakke wendingen en galmende gitaren worden opgesierd met gastbijdragen op toetsen en cello. De soms twee- en dan weer driestemmige zang wordt zorgvuldig ingebed in een funky en psychedelische sound. Het effect wat daarmee beoogd wordt valt of staat echter bij de kwaliteiten van een man die gedurende de show op een eiland lijkt te bivakkeren, maar allerminst een bijrol vervult. In tegendeel.

Drummer Johan Reijnders heeft een jazzachtergrond en diens verfijnd ontwikkelde techniek komt Mindpark deze avond goed van pas. Het is niet de overdaad aan gitaren, maar deze virtuoze slagwerker die de ruggengraat vormt van de band en van eminent belang is voor de sound die Mindpark zo nastreeft. Hoe meer de avond vordert, des te beter Reijnders zich in zijn element voelt. Dat mondt uiteindelijk uit in een afsluiter waarbij hij op superieure wijze het ritme aangeeft en de rest van de band meesleurt in een orgie van geluid en spelvaardigheid!

Wat Mindpark deze avond boven alles bewijst, is dat er uit een opeenstapeling van diverse muzikale invloeden altijd een eigen geluid valt te destilleren. Eind dit jaar staat er een debuutalbum op de rol en dat is zeker iets om naar uit te kijken. Een band die live zó weet te overtuigen, kan in de studio alleen nog maar meer vorm geven aan haar eigen perfectie. Daar kan overigens op kleine schaal al van genoten worden. Het viertal heeft namelijk in al haar wijsheid besloten om na afloop van de act de bezoekers de kans te geven het nakende album te downloaden. Een fraaie geste tegenover een ieder die zich snel wegwijs wil maken in de wondere wereld die Mindpark heet.
(link)

[3voor12 - Plein79, 11-12-09]
Mindpark maakt grote indruk in druk bezocht Plein79 - Tekst: Stijn Vissers. Foto’s: Rolf Jurgens

Mindpark mag wel gezien worden als één van de meest veelbelovende opkomende bands van Den Bosch. Met hun post-punk in de stijl van Radiohead maken ze furore in de Brabantse hoofdstad en ver daarbuiten. Waar anders horen de vier meer thuis dan op het podium van Plein 79. De band trekt Plein zo goed als vol. Terecht, want Mindpark staat wel garant voor een goede muzikale avond

Het is een andere avond dan normaal voor Mindpark. Bassist Stijn Mertens heeft de band verlaten wegens tijd gebrek. Jammer, maar daarvoor in de plaats gekomen is Jan van der Ven. En met de nieuwe opstelling wordt vanavond gespeeld. Geen afscheidsoptreden voor Stijn Mertens, maar een debuut voor Jan. Ergens is dat wel jammer te noemen. Na al een flinke tijd samen gespeeld te hebben, kon je wel verwachten dat nog één maal Stijn Mertens de bas zou verzorgen. Helaas gaat dat niet door. Mindpark wilde persé met de nieuwe bassist optreden.In slechts een aantal weken tijd werd Jan geïntegreerd in de band. En ondanks deze druk om op tijd klaar te zijn voor het optreden in Plein 79, maakt Jan een goed debuut. In hem is een goede vervanger gevonden voor Stijn. Qua overkomen past het wat beter dan de langharige Mertens. En Jan bewijst meteen zijn meerwaarde door het vervullen van meer taken. Zo zingt hij af en toe tweede stem en beroert hij zo nu en dan ook de toetsen.
De muziek klinkt vertrouwd goed. Iets wat we wel kunnen verwachten van Mindpark. De welafgewogen muziek is van hoge kwaliteit. Mindpark brengt een nog niet veel gehoord geluid. Een duidelijk eigen stijl, met hier en daar wel de nodige invloed van grootmeesters als Radiohead en Pink Floyd. Lange muzikale stukken met een experimentele invalshoek. Het lijkt wel als of er over elk detail uren is nagedacht. En ondanks de wisseling in de opstelling gaat zo goed als alles gestroomlijnd, je zou haast zeggen perfect. Alsof het nooit anders is geweest. Hier kunnen alleen maar complimenten neergezet worden.

[3voor12 - Mindpark in la Scène Bastille, Parijs]
Een exclusief reisverslag – story: Karim Maris

Het vergt een goede organisatie om een hele band met apparatuur vanuit Den Bosch in Parijs te krijgen. De jongens van Mindpark hebben gelukkig al meer ervaring met optredens in het buitenland dus eigenlijk verliep de gehele reis en logistieke organisatie vlekkeloos. Natuurlijk was er af en toe wat onduidelijkheid op de Belgische snelwegen, maar dat hoort erbij.

In Parijs aangekomen was het vinden van een parkeerplaats een lastige taak die geluidsman Matthijs en drummer Johan op zich hadden genomen.
De apparatuur was voor la Scène neergezet. De zon straalde vrolijk en warm dus een lekker koud biertje op het terras was een welkome versnapering na de reis. Zanger Ralph was inmiddels ook gearriveerd. Hij was al een aantal dagen eerder in Parijs aangekomen. Bassist Stijn had de nacht van tevoren niet geslapen en was totaal ingestort en moest even een paar uurtjes gaan liggen in het hotel vlakbij de club.

Om vier uur gingen de deuren van de club open en konden alle spullen naar binnen worden gedragen en kon de soundcheck plaatsvinden. Er stonden drie bands op het programma: Juno Lips (Fr), Le Barratin de la Joie (Fr) en Mindpark. De soundcheck verliep moeizaam, het geluid mocht niet harder dan 100db. Ralph hoorde de band amper over de monitors binnenkomen, “I feel like playing in a girlband” aldus Ralph. Het is heel belangrijk voor een band om de beleving van het geluid op het podium ook lekker te hebben zodat je een vette show neer kan zetten. “We’ll see when we play” werd de uiteindelijke conclusie.

Mindpark speelde als tweede band na Juno Lips en begon het optreden met het nummer “Saved by Flames” dat geschreven is voor gitarist Erik. Tijdens het optreden werd ook bekend gemaakt aan het publiek dat dit het laatste optreden was dat Erik zou meespelen met Mindpark. Dit gaf een extra dimensie aan de hele show. Stijn die ontzettend moe was van tevoren zag je letterlijk in de show groeien. Na twee nummers was er totaal geen vermoeidheid in zijn verschijning te zien. Het optreden was geweldig. Het geluid was goed en de mensen waren enthousiast. Iedereen vond het een goed optreden. Er werd zelfs gezegd dat dit een van de beste optredens was die men ooit had gezien van Mindpark. Ze hadden lol met elkaar en het feit dat dit het laatste optreden was met Erik gaf alle jongens een extra boost, de energie spatte ervan af.

In Frankrijk is het bandcircuit anders geregeld dan in Nederland. Buiten het feit dat je nauwelijks een kroegencircuit hebt is de organisatie in het clubcircuit ook anders. Clubs hebben vaak zelf geen programmeur. De club wordt afgehuurd door iemand die daar zelf een feest geeft en zelf voor de bands en merchandise zorgt. De club levert personeel, materiaal en locatie. Hierdoor wordt het moeilijker voor een band om ergens te spelen, maar het niveau van de bands die uiteindelijk geboekt worden ligt over het algemeen wel een stuk hoger dan in Nederland.

Mindpark is een band die thuishoort in het betere clubcircuit. Dat hebben ze al bewezen in Nederland en dat laten ze nu ook zien in Parijs.

Mindpark, gezien: in la Scène Bastille, Parijs op 21 april 2009
Link

[3voor12 - W2 - 26-03-2009, support Gazpacho]
Uit de as van wijlen Sweet Assembler is de band Mindpark herrezen. Voor de gemiddelde concertganger in Den Bosch is dit gezelschap dus aardig bekend van gezicht. Vanavond staat het vijftal echter voor de uitdaging een nieuw publiek voor zich te winnen: fans van progressieve rock. Niet het minst kritische publiek dus. Mindpark combineert de genuanceerde experimentatiedrift van Radiohead met de waanzin en avontuurlijkheid van King Crimson. Waar in het begin geworsteld werd met continuïteit binnen het repetoire, zien we vandaag alle puzzelstukjes op hun plek vallen. Het spelniveau heeft duidelijk een gigantische groeispurt ondergaan. Het publiek blijft muisstil luisteren als zanger/gitarist Ralphs breekbare stem boven de zorgvuldig gecomponeerde melodielagen galmt. Maar zelfs bij de intensere nummers van de band kweekt de voorste rij mensen zorgeloos het zitvlees. De bandleden nemen de luistertrance van de aanwezigen in dank af en die dank is wederzijds. De bezieling en bekwaamheid die Mindpark vanavond demonstreert zal bij vele aanwezigen in het geheugen gegrift blijven.

[3voor12/denbosch - W2 - 26-12-2008]
Als de tweede act van vanavond speelt de nieuwe groep Mindpark, en je hoeft geen overdreven fanatieke W2-ganger te zijn om het merendeel van de muzikanten te herkennen uit andere bands (Flying Fortress en met name Sweet Assembler). De formatie is dus veelbelovend, net als het eerste nummer, waarin de lat hoog wordt gelegd en waarbij meteen al veel energie vrijkomt. Ook uit het vervolg van het optreden blijkt overduidelijk de muzikaliteit van de band, die in korte tijd al een flink repertoire bij elkaar heeft geschreven. In een originele mix van rockstijlen komen de meer herkenbare zangstukken het beste over. Om ook de wat experimentelere stukken helemaal tot hun recht te laten komen zou de band er goed aan doen zich een minder introverte houding aan te meten: de instrumentalisten kijken vooral naar hun instrument, en hoewel zanger Ralph wel af en toe wat tegen het publiek zegt, sluit hij toch vooral veel zijn ogen en draait hij zich opvallend vaak weg van de zaal. Geen zorgen: dit is pas het tweede optreden van Mindpark, dat hiermee een grote prestatie levert, en dat wordt terecht gewaardeerd door een enthousiast publiek.